Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je op externe platformen relevantere advertenties van Standaard Boekhandel te zien krijgt.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
Een zoektocht naar de relatie tussen mens en psychiatrische diagnose
Psychiatrische diagnoses als ‘depressie’, ‘schizofrenie’, ‘borderline’, ‘anorexia’,… lijken vanzelfsprekende concepten in ons alledaagse taalgebruik. Dagelijks worden we via tv, krant, radio, muziek, films, gesprekken op het werk of op straat geconfronteerd met diagnostische termen. Ondanks de bewering dat de DSM geen mensen, maar enkel stoornissen classificeert, is het in de dagelijkse praktijk altijd zo dat een diagnose wordt toegekend aan iemand, aan een ‘ik’ van vlees en bloed. In dit boek gaat de auteur na hoe die iemand, dat ‘ik’, kan omgaan met een diagnose die op haar/hem van toepassing wordt verklaard. Door in te gaan op vragen als ‘Wat is een psychiatrische diagnose?’, ‘Wie is dat subject, dat ‘ik’ dat gediagnosticeerd wordt?’ en ‘Hoe interageert een subject met een aan haar/hem toegekende psychiatrische diagnose?’ stelt zij de dominante objectivistisch-reductionistische manier van ‘kijken’ naar de gediagnosticeerde mens in vraag. De gediagnosticeerde mens is niet één maar velen en kan niet gevat worden in één diagnose. Om dit duidelijk te maken, maakt zij gebruik van de metafoor van het rizoom. Door het subject/zelf op te vatten als een rizomatisch verhaal, biedt zij een vernieuwende en alternatieve kijk om het gediagnosticeerde subject in al zijn facetten te beschouwen.